Chironomus plumosus
Zit ik net aan een lekker bord zelfgemaakte nasi als er een mug op de eettafel land. Die moet maar even wachten in een potje tot ik tijd voor hem heb.
Na de fotosessie kan ik het insect gaan determineren. Helaas blijken de vleugels behoorlijk beschadigd, maar ik kom toch tot de conclusie dat een een Chironomus soort moet zijn en wellicht Chironomus plumosus, een tot de dansmuggen behorende soort. Daar heb je niets van te vrezen, want deze zuigen absoluut geen bloed. Aan de gepluimde antennen kun je zien dat het een mannetje is.
Geoogde worteluil
Het lijkt wel of vlinders weten bij wie ze moeten aankloppen. Deze geoogde worteluil (Agrotis clavis) zat onlangs bij ons op de voordeur en vroeg of hij op de foto mocht. Dat was uiteraard geen probleem, hij wordt zelfs op het internet geplaatst!
De geoogde worteluil is een vrij algemene nachtvlinder die in het hele land voor komt, vooral in de duinen en op zandgronden. De vleugellengte is 14 to 18 millimeter. De kleur kan varieren van lichtbruin tot bijna zwart. De antennes van het mannetje zijn voor tweederde vanaf de basis geveerd, hetgeen op de foto goed te zien is.
Mannetje rosse metselbij
De vorige aflevering liet alleen een vooraanzicht van het mannetje van de rosse metselbij (Osmia rufa) zien. Hier het beestje in zijn geheel. Het is een andere bij als de vorige, deze heeft nogal kromme antennes.
Rosse metselbij
De eerste dag warm weer was het teken voor de rosse metselbijen (Osmia rufa) om uit hun nest te komen.
Als eerste sluipen de mannetjes uit. Vervolgens vliegen deze dagenlang rond de nestkast om de vrouwtjes op te wachten en daarna onmiddellijk te bevruchten.
De mannetjes van de rosse metselbij zijn te herkennen aan een soort Geert Wilders kapsel en hun lange antennes.
Wordt vervolgd …
Zwervende mestkever
Dit kevertje heb ik letterlijk uit de lucht gegrepen.
Van de week was ik in de tuin en zag wat kleins door de lucht vliegen. Ik haalde uit en ving het dier met mijn blote hand. Gauw in een potje gedaan en bekeken met de loep. Het was een kevertje van een millimeter of vijf, maar wat voor een? In ieder geval waren de antennes opvallend.
Na het kevertje van alle kanten te hebben gefotografeerd kon ik zoek naar zijn ware naam. Literatuur en internet brachten me de oplossing, het is de zwervende mestkever (Aphodius prodromus). Een ver familielid van Swiebertje zullen we maar zeggen.
Wordt vervolgd …
Oost-Aziatische boktor
Over de Oost-Aziatische boktor (Anoplophora chinensis) is de laatste tijd heel wat te doen.
In december zijn bij een boomkwekerij in Boskoop twee larven van deze zeer schadelijke boktor ontdekt. Onmiddellijk werd in een straal van twee kilometer rondom het getroffen bedrijf de handel in planten en bomen stilgelegd. Inmiddels zijn 38 boomkwekerijen geïnspecteerd, maar de larve werd tot dusver niet meer aangetroffen.
De Aziatische boktor komt oorspronkelijk uit China en Korea, maar door toenemend handelsverkeer wordt de kans steeds groter dat de kever zich hier ook gaat vestigen.
De kever wordt ongeveer 2,5 tot 3,5 centimeter lang, bij de mannetjes zijn de antennes ongeveer 2,5 keer de lichaamslengte, bij de vrouwtje ongeveer 1,5 keer.
Ik herinnerde me dat ik een aantal jaren geleden ook eens zo’n kever gefotografeerd heb. Het is een vrouwtje dat in 2002 gevangen werd in de buurt van een tuincentrum nabij Den Helder.
Kop en voelsprieten van de ruwe pissebed
… vervolg van deel 1.
De ruwe pissebed (Porcellio scaber) is herkenbaar aan de grijze kleur, de kleine wrat-achtige bobbeltjes op de rugsegmenten en het feit dat de uiteinden van de antennes twee-ledig zijn.
De ogen van pissebedden bestaan uit groepjes enkelvoudige ogen (ocelli) die eigenlijk alleen licht en donker kunnen onderscheiden.
Vrouwtje zuidelijke boomsprinkhaan
Ik heb er weer eentje: een zuidelijke boomsprinkhaan (Meconema meridionale). Tijdens een flinke snoeibeurt van onze blauwe regen vond ik dit vrouwtje. Ze was net bezig met het kuisen van een van haar antennes.
Vierledige antenne van de zuringwants
… vervolg van gisteren.
Als je de zuringwants (Coreus marginatus) van dichtbij bekijkt zie je dat het lichaam vol kleine putjes zit, net als bij een golfbal. Kenmerkend voor de groep randwantsen (Coreidae) zijn de vierledige antennes, in het geval van de zuringwants rood met een zwart uiteinde.
Zuringwants
De zuringwants (Coreus marginatus) kun je in deze tijd regelmatig aantreffen langs bosranden bijvoorbeeld op braam of zwarte bes. Ze zitten graag in de zon omdat ze dan sneller worden.
De soort is herkenbaar aan de twee kleine hoorntjes tussen de antennes, de vierledige antennes met een rode kleur en zwart uiteinde, de platte rand om het lichaam en de opstaande brede ’schouders’. De lengte is ongeveer 15 millimeter. Pak ze liever niet vast, ze kunnen een stinkende vloeistof afscheiden die lastig te verwijderen is.
Op de foto staat waarschijnlijk een mannetje, deze heeft iets langere antennes dan het vrouwtje.
Recente reacties