Achterpoot van de grote kaardespin met calamistrum

Op de foto van de grote kaardespin (Amaurobius ferox) van eergisteren is al enigszins te zien dat op de voorlaatste segmenten van de achterpoten zwarte lijntjes staan. Dit zijn de voor de groep nachtkaardespinnen kenmerkende kammetjes (calamistrum) en bestaan uit rijtjes korte stijve haartjes. Met dit calamistrum kammen  ze delen van hun spinsel heel wollig, zodanig dat hun prooi erin blijft haken als ze er mee in aanraking komen. De prooi probeert nu wanhopig uit de verstrikking te geraken en raakt na verloop van tijd uitgeput. Dit is het moment waarop de kaardespin de prooi doodt.
Het spinsel van nachtkaardespinnen komet niet uit een gewone spintepel zoals de meeste soorten maar een zogenaamd cribellum, een orgaan waaruit vele dunne spindraadjes komen.

De foto’s tonen een van de achterpoten van de grote kaardespin met daarop het calamistrum.

Calamistrum op voorlaatste segment

Jong vrouwtje van de grote kaardespin

Het houdt maar niet op met al die spinnen. Nu loopt er weer een grote kaardespin (Amaurobius ferox) door mijn woonkamer te banjeren. Dat was niet slim van haar want dan moet je op de foto.

Volgende keer meer over deze spinnensoort …

Mannetje van de grote kaardespin

Deze forse spin zat ’s nachts in een hoekje van ons toilet. Je bent fotograaf of niet, dus heb ik met slaperige ogen het dier in een potje gedaan om later te kunnen fotograferen.
De volgende dag bleek het om een mannetje van de grote kaardespin (Amaurobius ferox) te gaan. Helaas voor hem bleek hij een palp te hebben verloren, maar de resterende palp was wel een flink opvallende.
Morgen gaan we die overgebleven palp eens van dichterbij bekijken …

Onderaanzicht van de muurkaardespin

Heeft u zich wel eens afgevraagd hoe een spin er aan de onderkant uitziet? Ja, dan is bij deze uw wens vervuld. Nee, klik dan maar niet op de foto rechts.
De muurkaardespin (Amaurobius similis) van gisteren heb ik in een glazen petrieschaaltje gezet en van onder af gefotografeerd. Ook ditmaal werkte de spin niet meteen mee en duurde het een tijd totdat hij goed voor de camera poseerde.
Heel goed zichtbaar is de spintepel aan het achterlijf en de knotsvormige palpen die aangeven dat het om een mannetje gaat.

Mannetje van de muurkaardespin

Tijdens een zoektocht naar een onderwerp om te fotograferen kwam ik terecht in mijn schuurtje. Achter een plank vond ik dit mannetje van de muurkaardespin (Amaurobius similis).
Voor een natuurlijke achtergrond heb ik om een latje wat spinsel gewikkeld. Daarna de spin er op gezet en dan maar wachten tot de achtpoot stil ging zitten. Dat laatste lukte wel, maar bijna nooit op een plaats waar ik hem kon fotograferen. Pogingen om de spin wat naar de camera te draaien resulteerde meestal in een hernieuwde verplaatsing van het dier op een voor mij onbereikbare plaats…
Uiteindelijk heb ik toch nog wat opnames kunnen maken. Zo zie je maar, het pad van een natuurfotograaf is geplaveid met desillusies.