Netwerk van aderen

Vervolg van 22 oktober.

Gaan we nog dichterbij dan kunnen we prachtig de opbouw van de vleugels van een weidebeekjuffer (Calopteryx splendens) zien. Een netwerk van adertjes voor de stevigheid en een doorzichtig vlies om voldoende vleugeloppervlak te hebben om te kunnen vliegen.

Vleugeldetail van de weidebeekjuffer

Afgelopen zomer vond ik in Duitsland een dood weidebeekjuffermannetje (Calopteryx splendens). Met de bedoeling er later nog iets mee te doen deed ik het lijkje in een potje.
Nu, enkele maanden later, zag ik het potje staan en heb wat detailfoto’s van de vleugels gemaakt. Het lichaam was helaas teveel beschadigd.
Op de foto is duidelijk de voor de mannetjes van de weidebeekjuffer kenmerkende diepblauwe vleugelvlek te zien. De knik langs de vleugelrand wordt knoop of nodus genoemd. Op dit punt is de vleugel bij sterke druk flexibel zonder te knikken.

Meer details kunt u hier zien.

Versleten distelvlinder

Dit is toch echt wel hét jaar van de distelvlinder (Vanessa cardui). In onnoemelijk grote aantallen hebben ze ons land overspoeld. Deze trekvlinder komt ieder jaar vanuit Zuid-Europa bij gunstige wind ons land binnen en brengt dan hier een nieuwe generatie voort. Een deel van deze generatie trekt weer terug naar het zuiden, de rest sterft hier.
Dat zo’n lange reis uit Zuid-Europa niet altijd zonder schade verloopt kun je zien aan dit exemplaar dat even een zonnebad nam op een pad. De vellen hangen er letterlijk bij en ook van de heldere kleuren op de vleugels is maar weinig over.

Winterpluimantennemug

Als je in deze tijd muggen ziet dansen in de zon, dan zijn het waarschijnlijk winterpluimantennemuggen (Trichocera hiemalis). Kleine wintermuggen waarvan de vleugels langer zijn dan het achterlijf. In tegenstelling tot de gewone muggen leven de larven van deze mug niet in het water maar in rottend plantenmateriaal. Ook kom je ze regelmatig in huis tegen, zoals in mijn geval rustend op een deur.

Geplukte vleugels van de ligusterpijlstaart

… vervolg van deel 21.

Een onbedoeld vervolg van de serie over de ligusterpijlstaart (Sphinx ligustri).
Nadat de pas uitgeslopen ligusterpijlstaart was gefotografeerd hebben we hem aan zijn lot overgelaten. De volgende dag was hij er echter nog, hangend aan een paal van de pergola. Een koolmezenfamilie zag de vlinder letterlijk wel zitten en had er een flinke boterham aan. De vleugels werden netjes van het lijf geplukt en op de grond achtergelaten…

Wordt vervolgd …

Detail vleugel van een ligusterpijlstaart

… vervolg van deel 20.

Nu de verse ligusterpijlstaart (Sphinx ligustri) toch zo mooi zat te poseren kon ik meteen even een foto maken van een van de vleugels. Hierop is goed te zien hoe de karakteristieke kleuren op een vlindervleugel tot stand komen.
Vlindervleugels zijn bedekt met chitineplaatjes, elk plaatje heeft een eigen kleur en met duizenden plaatjes tezamen vormen ze een mozaiek die elke vlinder haar specifieke tekening geeft. Hieraan ontleent de groep van de vlinders (Lepidoptera) tevens zijn naam: Lepis = schub en Pteron = vleugel.

Wordt vervolgd …

Amblyptilia acanthadactyla

Van vlinders heb je een bepaalde voorstelling. Als je deze vedermot ziet kun je haast niet geloven dat het nog kan vliegen ook.
Het is Amblyptilia acanthadactyla, een vedermot zoals ik al zei. Deze soort heeft geen Nederlandse naam. De spanwijdte is ongeveer 20 mm.
Vedermotten zijn nachtvlinders en horen om precies te zijn tot de groep Pterophoridae. Het zijn vlinders met heel lange pootjes en achterlijf.  Sommige soorten leggen hun achterpootjes gestrekt op hun rug als ze in rust zijn. De vleugels worden opgevouwen of opgerold en zien er daarom zo vreemd uit.

Detail van een vleugel van een nachtpauwoog

Op 7 januari schreef ik een stukje over een dagpauwoog (Inachis io) die op straat gevonden was. Helaas heeft de vlinder het niet overleefd, maar ik kon nog wel wat detailfoto’s maken van de vleugels. Hierop is prachtig te zien dat ze zijn bekleed met duizenden gekleurde schubben of plaatjes die dakpansgewijs geordend liggen.
Morgen een foto die nog meer van de vleugelopbouw laat zien.

Gehakkelde aurelia op koninginnekruid

Deze gehakkelde aurelia (Polygonia c-album) zit op koninginnekruid (Eupatorium cannabinum). Omdat de vleugels zo plat liggen had kon ik een groot diagrafgma kiezen en zo de achtergrond onscherp maken.

Groot koolwitje op buddleja

Heel algemeen, maar o zo lastig te fotograferen zijn de witjes (Pieridae). Ze hebben de vervelende eigenschap bijna constant op de vleugels te zijn.

Op de foto een groot koolwitje (Pieris brassicae) op een witte vlinderstruik.